Ludzie żyjący w różnych miejscach i w różnym czasie tworzyli różne, odmienne od siebie kultury. Kultury te wytworzyły odmienne style architektury, różne sposoby ubierania, niezliczoną ilość tradycji kulinarnych, rozmaite wierzenia, obrzędy i zwyczaje. W dobie globalizacji chętnie korzystamy z tego bogactwa kultur świata znajdując w nich odpowiadające naszym potrzebom smaki, stroje, tradycje.

Medycyna podobnie jak kuchnia, architektura, moda, czy duchowość, jest częścią kultury. Ludzie we wszystkich czasach i w każdym miejscu na Ziemi stykali się z cierpieniem, chorobą, wreszcie śmiercią, różne kultury wytworzyły zatem własne sposoby opisu tych zjawisk i radzenia sobie z ich negatywnymi aspektami.

Spośród trwających obecnie kultur jedną z najstarszych tworzy społeczeństwo Chin. Podczas gdy w Europie rozwój kultury często wiąże się z gwałtownymi zmianami i zaprzeczeniem słuszności poprzednich koncepcji i paradygmatów, kultura chińska wydaje się rozwijać bardziej przez procesy ewolucji. Różnice te występują wyraźnie również na gruncie nauk medycznych.

Zachodnia medycyna doświadczyła w ostatnich stu latach gwałtownego skoku w rozwoju technicznych możliwości diagnozowania i leczenia chorób. Aktualnie medycyna uniwersytecka opiera się na materializmie i redukcjonizmie, koncepcjach filozoficznych które umożliwiły jej dotarcie w poznaniu głęboko w głąb ciała człowieka aż do atomowych podstaw budowy struktur wielokrotnie mniejszych niż pojedyncza komórka. Medycyna ta jest genialnym dzieckiem oświeceniowej, newtonowsko-kartezjańskiej koncepcji funkcjonowania świata.

Filozoficzne podstawy medycyny chińskiej są dużo starsze, a ona sama rozwija się nieprzerwanie przez tysiąclecia. Kolejni jej przedstawiciele nie tyle negują osiągnięcia swoich poprzedników ile starają się je uzupełniać i komentować. W ten sposób idea powstała w zamierzchłych czasach trwa, rozwija się i wzbogaca o doświadczenia kolejnych pokoleń. Medycyna Chińska opiera się na starożytnych koncepcjach filozoficznych – konfucjanizmie i taoizmie. Zgodnie z nimi opisuje człowieka jako nierozerwalnie związanego z otaczającym go światem i innymi ludźmi.

Medycyna Chińska różni się od medycyny zachodniej. Wypracowała własne: 

• fizjologię człowieka 
• patologię i teorie dotyczące powstawania chorób
• diagnostykę, w skład której wchodzą przede wszystkim:

słuchanie, w tym dokładny wywiad

oglądanie, w tym ocena sylwetki, sposobu poruszania się, wyglądu skóry, a także badanie języka

dotykanie, w tym ocena tkliwości konkretnych punktów na ciele, a także dokładna analiza tętna 

• sposoby leczenia, wśród których znalazły się:

dietetyka

ziołolecznictwo

masaże

ćwiczenia fizyczne

akupunktura

W połowie XX w medycyna zachodnia zachwyciła się niezwykłą skutecznością i bezpieczeństwem metod terapeutycznych stosowanych w tradycyjnej medycynie chińskiej i próbowała przejąć niektóre z nich, szczególnie akupunkturę. Okazało się jednak, że stosowanie jej w oderwaniu od systemu pojęć medycyny chińskiej znacznie zmniejsza jej skuteczność. Aktualnie coraz częściej, w poważnych publikacjach naukowych dotyczących działania akupunktury, podkreśla się konieczność stosowania akupunktury zgodnie z paradygmatem medycyny chińskiej, szczególnie w zakresie diagnostyki.

Na szczęście coraz więcej terapeutów, w tym zachodnich lekarzy, przekonuje się o skuteczności i logice medycyny chińskiej i poświęca się nauce, a potem praktyce w obrębie tego systemu medycznego. Po stuleciach izolacji rodzi się nadzieja na harmonijną koegzystencję różnych systemów medycznych dla dobra Pacjentów.